donderdag 14 december 2017

Het afscheid

Vorige week heb ik een goed gesprek met mijn teamleider gehad. Ik zie het niet zitten om weer terug te gaan naar de instelling, niet beroepsmatig althans. In overleg met haar is besloten dat ik nu mijn resterende vakantie opneem, en wat ik tekort kom krijg ik cadeau van de instelling. Nu zit ik niet in de ziektewet, en hoef ik ook niet meer verplicht op te bouwen. Voor mij is dit een oplossing die me rust geeft, ik hoef niet meer terug.

Mijn collega's hadden als afscheid een etentje georganiseerd bij een pannenkoekenrestaurant. Een uur voor de afgesproken tijd waren dochter en ik bij de instelling, zo had ik nog even de tijd om langs een paar bewoners te gaan, mijn postvak leeg te ruimen, de sleutel in te leveren en van de mensen waarvan ik weet dat ze (bijna) niemand hebben de verjaardag op te zoeken.

Het etentje zelf was gezellig, er is ontzettend veel gelachen, en na afloop kreeg ik van de collega's een cadeaukaart van de he.ma. Ontzettend lief.

Nu ben ik echt klaar op mijn werk. Ik heb iedereen gedag gezegd, alles ingeleverd. Het is een gek gevoel, maar ik ben blij. Ik zal er nog steeds blijven komen, bij de mensen waar ik echt een band mee heb opgebouwd. Maar dat is dan als bezoek, niet als personeel :-)

zaterdag 9 december 2017

De eerste keer sneeuw

Iets waar ik niet naar uit keek was de eerste keer sneeuw meemaken met bezorgen. Van mij mocht dat moment heel lang duren. Vanochtend was het zover.

Ik was een half uur eerder opgestaan, zodat ik tijd had om naar het depot te lopen. Geen overbodige luxe, de sneeuw die al was gevallen was bevroren, en het was goed glad. Ook de kranten waren iets later dan normaal, en ik besloot me er niet meer druk om te maken. Dan maar een week geen bonus voor goed bezorgen.

Om half 6 kon ik zelf weg, en ik kreeg van de andere assistent de tip mee tussendoor een half uur naar huis te gaan om even op te warmen. De wijken waren door de gladheid allemaal op storing gezet, zodat we tot 10 uur de tijd hadden.

Die tijd had ik ook echt nodig, doordat ik helemaal met de fiets aan de hand heb gelopen, ben ik twee keer zolang bezig geweest als normaal. En ook het thuis opwarmen was geen verkeerd idee, halverwege gingen mijn voeten en benen protesteren, ze waren te koud.

Ik weet nu wel, ik ben was al geen fan van sneeuw, maar nu al helemaal niet meer. Gelukkig heb ik morgen vrij, met de vooruitzichten die ze geven :-)

maandag 4 december 2017

De surprise

Volgens de traditie op school moesten de kinderen ook dit jaar weer surpises maken voor elkaar. Dochter had er al weken zin in, wie zou zij trekken, en welk kind heeft haar?

Andere jaren vonden we het best lastig om een surprise te bedenken, en maakte we iets na van pinterest. Maar dit jaar wist dochter gelijk wat ze wilde maken: een schoorsteen. Het budget voor de cadeautjes was 3 euro. Daarvoor hebben we bij de ac.tion nog best wat kunnen halen: een pennenset, een knuffeltje, stuiterballen en gummetjes.

Het weekend zijn we lekker aan het knutselen geweest, en het resultaat is (vind ik) echt leuk geworden. Nu alleen nog zien dat we hem morgen ook nog heel op school gaan krijgen...


zaterdag 2 december 2017

(Bijna) indringer

Het slot van mijn poort is al jaren kapot, en al jaren sluit ik hem af met stenen. Een baksteen tegen de poort, en nog een stoeptegel schuin tegen de poort aan. Al jaren gaat dat goed.

Tot vannacht. Ik zat om 3 uur nog maar net op de bank toen ik de stoeptegel hoorde vallen. Mijn hart zat meteen in mijn keel en ik probeerde een verklaring te bedenken waarom dat gebeurd was. Waaide het misschien hard, of misschien was er een kat via de kapotte plank de tuin ingelopen. Na een paar minuten hoorde ik de tegels verschuiven. Toen wist ik zeker dat het niet klopte, er duwt iemand tegen de poort aan.

Met nog steeds mijn hart in mijn keel ben ik naar buiten gegaan, want het enige van waarde in mijn tuin waren de fietsen, en die hebben we zelf hard nodig. Ik zag dat ze mijn poort voor de helft open hadden gekregen, en ik zag nog net iemand wegrennen. Pffff...

Als eerste heb ik de poort weer goed gesloten, en in het donker in de schuur een plek gemaakt voor dochters fiets zodat die veilig stond. Toen het tijd was om naar de krant te gaan heb ik de lampen in huis aangelaten, en ben ik onder mijn route acht keer even langsgereden om te kijken of het nog rustig was.

Vanmorgen hoorde ik van meerdere bezorgers van die rare evaringen, en heb ik een melding bij de politie gemaakt over mijn voorval. Ik heb mijn buurman gevraagd of hij naar het slot op de poort kon kijken, en die kan nu gelukkig weer op slot. Ook hebben dochter en ik de schuur opgeruimd zodat allebei de fietsen nu in de schuur kunnen staan. 

Ik ben blij dat het goed is afgelopen. Een kwartier eerder of half uur later en ik had niks door gehad. Maar een fijn gevoel is het niet.

woensdag 29 november 2017

Weer aan het werk?

Gister was het moment waar ik niet naar uit keek, mijn vakantie was voorbij en ik moest weer aan de gang. Ik had mezelf voorgenomen om te kijken hoe het ging, en daarna verder te kijken.

Mijn collega's waren heel lief door mij werk uit handen te nemen en me niet teveel te belasten. Toch had ik aan het eind van mijn werkdag gigantische hoofdpijn. Die hoofdpijn had ik vannacht nog toen ik naar de krant moest, en het besef dat ik morgen weer zou moeten werken bezoegde me een gevoel van paniek. Ik had het gevoel dat ik weer terug bij af was.
Om 8 uur heb ik gelijk de dokter gebeld, en ik kon binnen een half uur al terecht.

De dokter bevestigde wat ik zelf al dacht, ik ben echt overspannen. Ik ben gelijk naar de ggz ondersteuner gestuurd voor verdere begeleiding en advies. Het gesprek met de ondersteuner was heel goed om me ff wakker te schudden. Thuis heb ik me gelijk ziekgemeld, dit is geen goede situatie voor mij, maar ook niet voor dochter.

Het ziekmelden voelt nog heel dubbel. Maar het is nu de beste keuze. Mijn teamleider heb ik nog niet te pakken kunnen krijgen, dus heb ik maar een mail gestuurd en me afgemeld bij de collega's op de vloer. Het is goed zo!

donderdag 23 november 2017

Decemberaankopen

Omdat dit mijn laatste week vakantie is, en ik er voor het gemak maar even vanuit ga dat ik komende weken genoeg in staat ben om te werken, vond ik vandaag een goed moment om naar de grote stad te gaan voor de cadeautjes. Omdat dochter elke dag andere intresses lijkt te hebben, had ik haar een verlanglijstje laten maken. 


Ik heb het idee dat haar wensen bewust niet heel groot zijn, maar ik had wel een idee in welke winkels ik moest zijn. 

Mijn eerste stop was bij de speelgoedwinkel, voor de knuffel en een ontwerpboekje waarvan ik weet dat ze er gek op is. Daarna ben ik doorgelopen naar de kledingwinkel. Dochter heeft nu niet de makkelijkste maat, ze zit tussen kindermaat en volwassenmaat in. Ik heb geen leuke shirts gevonden, maar wel twee mooie truien en een warme broek/legging. 
Bij de he.ma heb ik twee paar skisokken gehaald, en later vond ik bij de pri.mark ook thermosokken, daar heb ik voor ons allebei twee paar gehaald om uit te proberen (die zijn een kwart van wat ze bij de he.ma kosten). 

Ik heb ook weer twee barbie dvd's gevonden die we nog niet hadden, en bij de prijs.mepper heb ik een barbieset gekocht met dieren.
Als laatste heb ik bij de snoepwinkel een grote oreo doos gevonden van een meter, gevuld met koekjes. 

Ik was blij toen ik weer thuis was, maar ik ben blij dat ik nu wel bijna alles in huis heb voor dochter. Een aantal dingen van haar lijstje haal ik bij de ac.tion, maar dat doe ik in mijn eigen woonplaats, dat scheelt een hoop gezoek.

woensdag 15 november 2017

Minder nieuws (voor mij)

Dit is alweer de tweede week van mijn extra vakantie, aan het einde van de week zou het weer voorbij zijn. Dat besef maakte me onrustig, en bezorgde me de afgelopen nachten nachtmerries.

Tijd om maar eens langs mijn werk te fietsen. Dat klinkt simpeler dan het ging, voor mijn gevoel lag er een hele hoge drempel voor. Eenmaal binnen was het niet veel beter. Ik liep een collega tegen het lijf die me vertelde hoeveel extra werk zij hebben doordat ik er niet ben, en zij moeten het wel gewoon volhouden.

Ik heb de teamleider opgezocht voor het vervolg. Zolang ik thuis ben gaat het goed, en ook bij de krant voel ik geen spanning, maar de amper 10 minuten op mijn werk waren al teveel. Hoe moet ik dat volgende week gaan doen?
De teamleider vertelde dat de organisatie niet akkoord gaat met vervroegde uit dienst treding, en ook van de vakantie waren ze niet te spreken, gezien de situatie en het personeelstekort. De teamleider zag het ook niet zitten om mij de ziektewet in te helpen, en ik heb er toch nog een week vakantie bij gekregen. De rest van mijn weken moet ik dan gewoon volgens mijn rooster werken.

Op dit moment zie ik echt niet hoe. Ik zit veel dieper dan ik dacht. Ik vraag me af of dat in anderhalve week weg is. Eén ding weet ik wel, ik ga mezelf niet de vernieling inhelpen voor de organisatie. Als ik merk dat het niet gaat meld ik me ziek, hoe erg ik dat ook vind.